نگریستن, عشق , انتظار, مرگ
ببين ... بشنو ... كه تنهاتر از تنهايي منم آري اين منم ... كه در سكوت دريا فرياد را سر مي دهم اشك هاي خدا را خريداري مي كنم از گلبرگ سپيد مغرور ابر لباس عروس مرگ مي پوشم و راهي به سوي اعماق خلسه هاي بي آرزويي ام مي شوم من ... حيوان ناطق ... ستاره ي غرق شبنم اميد را فراموش كردم دلش را به عبور پاهاي پياده ي سياهي سپردم و خنده هايش را به بهاي اندكي به گريه فروختم آري .. من .. ستاره را كشتم زير هجوم آوار بي كسي . ( ستاره ) در عبور سايه هاي تيره ي شب آرزوهايم را گم مي كنم به تلاطم امواج خروشان باد تنم را مي سپارم زير سرماي وجود بي آرزويي جان دادنم را جشن مي گيرم دلم را با دستان بريده از تكه هايش مرحم مي گذارم و اشك هايم را با پايكوبي اشك يخ زده ي خدا همراه مي سازم شايد مرده ام ... نمي دانم ... شب جشن آسمان من ستاره ... چرا بايد به ميان گورها رقص به پا دارم ؟ . ( ستاره ) مرگ در را باز كنم ... منم ... مني كه در هجوم سايه ها سكوت را فرياد مي كنم مني كه عبور خط جاده ها را با اشك چشمم نشان مي زنم مني كه تنهاتر از تنهايي قلب شكسته ام را ياري مي دهم مرگ ... منم ... مني كه روزگاري خنده از لبهايم فرار نمي كرد اميد شام شبم و عشق روزي دلم بود و نقره اي ترين ستاره ي شب صدايم ميكردند منم ... نگاهم كن ... گريان از بي وفايي عشق شانه هايم رنجورتر از درخت تبر خورده و دلم ... مرگ در را باز كن ... منم ... منم ستاره ... . ( ستاره ) تنهايي بس است ... فرياد نزن ... بيداد نكن ... به خدا ديوانه شدم ... منم خسته ام ... منم دل شكسته ام ... رهايم كن ... چرا به قلب كوچكم نگاه نمي كني كه رنجيده تر از قبل نفس مي كشد چرا تكه هاي پاره ي تنم را زير آوار بي آرزويي نمي بيني چرا به دستان يخ زده ام از بي مهري عشق طعنه مي زني بس كن ... چه قدر گريه هايم آسمان را باراني كند فرياد هايم باد را آشفته سازد وشبها پشت پنجره به انتظار بنشينم آري تنهايي ... بس كن ... رهايم كن ... من مرده ام ... من دگر جاني براي زنده بودن ندارم . ( ستاره )
| Design By : Night Skin |
