نگریستن, عشق , انتظار, مرگ
( تقدیم به پیشگاه آقای کرمعلی ... مرشد فقرای سلسله ی نعمت اللهی گنابادی ) بی خوابی با من بازی می کند ... واژه ها غوغا می کنند ... و قلم در اوج شهرتش با کاغذ پیوند می خورد ... امشب بی خوابم از نام تو ... می نویسم در این وادی بت پرستان بهر تو ... از دوری تو من شب ها با کویر سخن گفتم ... ماه را به گریه نشاندم ... باد را آشفته ساختم .... من مشت گلی دست خدا بودم ... به تعبیر عشق مرده ای از تو جدا بودم ... نمی دانم ... ناگه تو را دیدم ... شدم آشفته تر از قبل ... مست تر از جام شراب ... دیوانه تر از رقص آتش ... و واصل شدم ... در اوج وصل ... تو بودی ... خدا بود ... او با تو سخن می گفت ... آه ... هشیار شدم ... تو را دیدم نورانی تر از قبل ... وای بر من ... چه دیدم ... چه شنیدم ... تو شده بودی محرم راز خدا ... آه ... باز وای بر من ... آخر ای آقای من ... واژه ها رفتند ز دست ... و ستاره در ره عشقت عاشقی اش را به تصویر بست ... ( ستاره ) لحظه ی درنگ نیست باید سکوت کرد و رفت در این وادی آدم پرستان خدا خموش خوابیده ... باید رفت ... صدای آشنا به گوشم راه نمی یابد ... دستی گیسوانم را نمی نوازد ... سازم خود را به مردن زده است ... و اشکهایم فراری تر از پریشانی لقب بیابان به خود داده ... و من ... و من ... گم شده ای در هجوم وادی وحشت ... میروم ... میروم ... تا با خستگی کوله بار پر از گلایه خدا را بیدارکنم . ( ستاره ) روزگار بایست ... به تو امر می کنم بایست ... ناله هایت بس ... عشوه آراییت بیهوده ... تو مرده ای... دهانت بوی مرگ می دهد ... ماه از تو فراریست ... و بیابان از ترس شکنجه ی تو خود را مرده می نامد .... آری ... روزگار بایست ... آدمیانت حیوان پرست شده اند ... عشق خود را از یاد برده است ... هوس می خندد ... عاشقی می گرید ... قلب می خراشد ... کاکتوس می میرد ... ثانیه سرکوب می شود .. کلاغ تازیانه می بیند ... ماهی سکوت میکند ... و من .. من ستاره ... در وجود بی وجودی ات امر می کنم ... روزگار بایست ... خدا هنوز زنده است . ( ستاره )
| Design By : Night Skin |
