نگریستن, عشق , انتظار, مرگ
روزگار بایست ... به تو امر می کنم بایست ... ناله هایت بس ... عشوه آراییت بیهوده ... تو مرده ای... دهانت بوی مرگ می دهد ... ماه از تو فراریست ... و بیابان از ترس شکنجه ی تو خود را مرده می نامد .... آری ... روزگار بایست ... آدمیانت حیوان پرست شده اند ... عشق خود را از یاد برده است ... هوس می خندد ... عاشقی می گرید ... قلب می خراشد ... کاکتوس می میرد ... ثانیه سرکوب می شود .. کلاغ تازیانه می بیند ... ماهی سکوت میکند ... و من .. من ستاره ... در وجود بی وجودی ات امر می کنم ... روزگار بایست ... خدا هنوز زنده است . ( ستاره )
نوشته شده در جمعه یکم آذر 1387ساعت
13:4 توسط ستاره| |
| Design By : Night Skin |
من ستاره . متولد 1365 .اهل همدان . دانشجوی روانشناسی .عاشق خدا و حضرت آقای مجذوب علیشاه , یارانش و دراویش گنابادی . دوستای عزیزم رو دوست دارم . هیچ واهمه ای ندارم از اینکه دیگران راجع به من چی فکر میکنند .از بی عدالتی رنج میبرم . از دروغ و نیرنگ بیزارم . رنگ آبی رو می ستایم . کاکتوس رو بوسه میزنم . کلاغ رو نوازش میکنم و از غروب متنفرم .و یه نصیحت... از تراوش ذهنم برداشت نکنین .
