نگریستن, عشق , انتظار, مرگ
ببين ... بشنو ... كه تنهاتر از تنهايي منم آري اين منم ... كه در سكوت دريا فرياد را سر مي دهم اشك هاي خدا را خريداري مي كنم از گلبرگ سپيد مغرور ابر لباس عروس مرگ مي پوشم و راهي به سوي اعماق خلسه هاي بي آرزويي ام مي شوم من ... حيوان ناطق ... ستاره ي غرق شبنم اميد را فراموش كردم دلش را به عبور پاهاي پياده ي سياهي سپردم و خنده هايش را به بهاي اندكي به گريه فروختم آري .. من .. ستاره را كشتم زير هجوم آوار بي كسي . ( ستاره )
نوشته شده در سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت
10:47 توسط ستاره| |
| Design By : Night Skin |
من ستاره . متولد 1365 .اهل همدان . دانشجوی روانشناسی .عاشق خدا و حضرت آقای مجذوب علیشاه , یارانش و دراویش گنابادی . دوستای عزیزم رو دوست دارم . هیچ واهمه ای ندارم از اینکه دیگران راجع به من چی فکر میکنند .از بی عدالتی رنج میبرم . از دروغ و نیرنگ بیزارم . رنگ آبی رو می ستایم . کاکتوس رو بوسه میزنم . کلاغ رو نوازش میکنم و از غروب متنفرم .و یه نصیحت... از تراوش ذهنم برداشت نکنین .
